Gölgelerime
yitik hayatın ortasında bir ben
tıpkı yağmurların toprağın içinde çamurlaşması gibi
soylu duyguların içinde dökülmek gibi
en sevdiğim vakitlerin gelmemesi gibi
yılların tortusu içinde
kül gibi rüzgarın içinde savrularak yaşamak gibi
içimde ölen duyguların teselisi yok sanırım
denize bakıp anlamak gibi
güneşe bakıp karanlığı tutmak gibi
her tarafımda konuşanlar arasında
dili kesik lal duygularında gibi
çok eskiden gülen çoçuk gözlerim vardı
artık bu son diye bağladığım umutlarım vardı
inat etmek boşuna
bakıpta görmelerin içinde boğuşmak
korkuların depreminde
her gün yüreğime düşen cesetler arasında
beyazların kokusu kefen olarak düşmesi gibi
avuçların içinde bir minik kuşu yaşatmak zor
yok saymak özlemleri
yaralı duygularda kolay değil
biliyorum
yaşadıklarımın inadında
duvarları siyahını okşamak
yitirmelerin korkusu imiş meğer
bin yılın acısıını sırtladım
arta kalan tarafımla
bakıyorum
ağlıyor yüreğim
ben bile sırt çevirmiş gülümsüyorum
gölgelerime