Şimdi size Mario'yu hatırlıyor musunuz diyeceğim, sizde hep bir ağızdan "yuhhhh! GameCube'e her yıl beş-on tane çıkan oyunları bilmiyor musun?" diyeceksiniz. Benim bahsetmek istediğim, Türkiye'de Atari olarak adlandırılan konsolun yanında verilen kasetteki Super Mario Bros oyunu. Sizlerin ilk oynadığı platform oyunumu bilmem ama benim ilk oynadığım platform oyunu kendileriydi. Yıllar boyu oyunu bitirmeye çalışsam da hiçbir zaman başaramamışımdır. Hep o lavlı bölümlerde, canavarı geçtikten sonra mantar adamla karşılaşmaya sinir olmuşumdur. Nintendo'nun bu 1985 yılında çıkardığı efsane platform oyunu eminim Mario serisinin en iyi oyunudur. Piyasaya çıkış tarihinden bu güne kadar yirmi yıl geçmiş olmasına rağmen hala oynayanı vardır. Yazıya böyle bir giriş yapmamın sebebi Megaman serisinin, platform oyunlarının atası olan Mario'nun belki de en büyük rakiplerinden olmasıdır (veya olmasıydı). Eğer Mario Nintendo'nun maskotu olarak gösterilirse, Megaman'ın da PS'ın maskotu olduğunu söyleyebiliriz.

Oyunun konusundan bahsetmek gerekirse, aslında söz edilecek pek fazla bir şey yok. Oyun zaten önüne geleni vur, zıpla, sağa git mantığından oluşuyor. Hikaye aralarda giren videolarla ve sık sık karşılaşacağımız sıkıcı diyaloglarla anlatılıyor. Bu yüzden senaryoyu, Megaman dünyasından bazı eski düşmanların değişik bir formda geri dönmesi olarak özetleyebiliriz.

Aaa bunun çizgi filmi vardı bir zamanlar

Oyunun teknik detay kısmına grafiklerle başlayalım. Oyunumuz hayli renkli grafiklere sahip. Fakat renkli olmakla birlikte günümüz standartlarına göre çok köşeli ve detaysızlar. Oyun PS2'den port edilmiş olduğu için belki kötü grafiklere sahip olması belki kabul edilebilir. Fakat PS2 oyunu olmasına rağmen güzel grafikleri olan oyunlar gördük. Dediğim gibi bu Megaman X8 için geçerli değil. Yapımcılar oyunun grafiklerine hiç özenmemişler. Özellikle karakterlerin pikselleri sayılabiliyor. Grafikler konusunda söylenebilecek en olumlu şey çok renkli olmaları. Ayrıca 3d Megaman'ı da bozmuş.

Animasyonlar ise, yaptığımız o bir sürü garip hareket ve vasat efektlerle karşımıza çıkıyor. Efektlere vasat diyorum çünkü bunların eski Megaman oyunlarından pek bir farkı yok. Zamanına göre çok renkli ve ilginç olan bu patlama, ateş etme, zıplama efektleri maalesef günümüzde çok yavan kalıyor.

Videolar kısmı ise oyunun belki de en çok artı topladığı yanı. Videolar gerçektende insanı tatmin eden bir düzeyde. Çizgi film tarzında çok renkli ve hoş olan bu videolar insanın gözünü okşuyor. Bence videoların şikayet edilecek bir kısmı yok. İlle de bir eksi bulmak gerekirse, bölüm içerisinde sıkça karşılaştığımız sıkıcı diyaloglar en güzel örnektir. Bence zırt pırt bu diyaloglarla karşılaşılması oyunun temposunu düşürüyor.

Zıpla, sağa git, ateş et, zıpla, sağa git, ateş et...

Oyunun ses ve müziklerinden de biraz bahsedelim. Müzikler kısaca klasik platform oyunu müzikleri. Hiçbir özelliği olmayan, sadece insanı hareketlendirmek için yapılmış melodilerden oluşuyor. Hele o girişte çalan ve hemen ardından menüde MEGAMAN! denmesi hemen bana atari salonlarını hatırlattı. Aslında bu tür platform oyunlarında müzikler oyun içerisinde pek fark edilmez. Ama daha güzel şeyler işitebilseydik oyunun notunu arttırabilirdim.